خلـــق پنـــــــدارد کــــه مــن فــرزانه ام
یـــــار پنـــــــدارد کــــه مــن دیـــوانه ام
در حــــــریم راز خـــــــوبان گفتــــه اند
مـــن بنـــزد خلــق و خویــــش دردانه ام
عاشــــقى را بهــــر من گفتـند: ”عَجَب!“
چــــون به پـاى عشق خویــش زولانه ام
مَى کشـــــم ســـر مـن ز جــام هستى ام
مـــن چــــو مســــتان ســاکن میخــانه ام
دوش به شــــــیخِ دیــن گفتـم راز خویش
نیـستـــــــــم مـــن، مابقــــى افســـــانه ام
در بیـــــان حــــرف حـــــق انـدر جهان
مــــن شـجاع و ثابـــت و مــــــــردانه ام
بت خـــویش را مـــن شکـــستم بهــــر او
هجر او چـــون شمـــع و مـــن پروانه ام
کــــس نکــــرد گـــوش بر زبان حال من
مــــن اســــــیر عشــــــق آن جــــانانه ام
کفــــر پنــــدارم کــــه لاف از خــود زنم
پـــــــر شـــــده از لطـــف حق پیــمانه ام
هســــت و نیــسـتم جمـــــله یکـــسر آن او
مى خمـــــــد از بـــــــار هســـتى شانه ام
هســــت مــــن در علــــم او بــود از ازل
گــــرچـــه باشـــد جســـم خـــاکى لانه ام
روز و شـــب در فکـر وصـــلِ یار خود
در گـــریــــــز از دامِ جســــــم و دانه ام
گــــو بخلـــق کى مــــردم دون و حریص
چـــــون شـــــما گر من شــــوم ویرانه ام
خـــویش را گـر خــــویش دانـم در وجود
بت شــــکن نه بلکه مــــن بتخـــــــــانه ام
در نظـــــام هـست و نیست انـــدر جهان
حـرف کفرست ایـــــن که من جاودانه ام
راز مـــن انـدر وجــــود از هیــچ مخواه
گـــرچه بـود هیــچ در ازل آشـــــیانه ام
شیـــخ دیـــن گفـت با خجالت: ”مصلحا!
مــن چـو تو از هست و نیست بیگانه ام“
سید حسیب مصلح
ملبورن – آسترالیا
17/10/2007 میلادى
| لینک |
***********************************
حلول عيد سعيد قربان و روز هاى مبارك اين عيد خجسته را به جميع اهل اسلام تبريك عرض ميداريم.
××××××××××××××××××××××××××××
دوبيتى هاى عيدى
مرحوم ميرزمان الدين «مصلح» (رح)
روز محرم
شــــب عيـد است و دل ها شاد و خرم
همـــه در فكـــــر فـــــردا فارغ از غم
به مــــن از دورى دلدار «مصـــــلح»
شــــب عيــــــد است چون روز محرم
برات و عيد
چه ميگويى كه فـــردا روز عيد است
چه حاصل چون زمـن دلبر بعيد است
نمى آيـــــد بـــــرات و عيـــــــــد كارم
چو از مــن راحــــت جانم رميد است
عيد سعيد
شــــب عـيـــد است از دلبر بعيــــدم
نباشــــد خاطر شـــــادى به عيـــــدم
بـــرات و عيد بى يارم چه كار است
وصــــال او بــــود عـيــــد بعيـــــــدم
وصال
عــــزيزان عيـــــد قربانست فــــردا
اميـــــد وصــــل يارانســـت فــــردا
ز شـــــادى ها بجان آمد دل امشــب
وصـــــال روى جانانســــت فــــردا
سرخ و سفيد
مــــه قــــــربـان رخ سرخ و سفيدت
عـــــزيز مـــــن مـبارك باشه عيـدت
ز نـاز اســـت اين تغافل يا كه از من
خــــدا ناخــواســـــته چيزى رسيـدت
| لینک |
خــــداوندا تـو مـا را حشر گردان
به محــشر در صـف آزاد مـــردان
زهمـرزمـان مـان مـا را مكن دور
بكـن محشــورمان با هم نــبردان
خــــدايا سـينه ي ده سـاز وحدت
دلـي آگه ز رمز و راز وحـــــدت
نــدارد ســاز دويي ها صـــــدائي
رســا افـتاده اسـت آواز وحـــدت
خــــدايا اي خداي مرگ و هستي
درســتي بـود اصلاً چون شكستي
به وحــدت اســتواري بخش ما را
نگــهدار از گـراييــدن بـه پســتي
خــــدايا درد مـا درد نفــاق است
عـــلاج درد مـا در اتفــاق اســت
سعادت بخش مان يارب زوحدت
هـــوادار نفــاق اهل شقاق اســت
خــــدايا هست راهت راه وحدت
خـوشـــا بـر رهـرو آگـاه وحـدت
كـسي گيـرد لواي مجد در دست
كه زد خيمه در اردوگـاه وحـدت
خــــدايا اين گــروه ديــــده پاره
ز خود راضي و پسـت و نابكــاره
وطـــن بفـــروختند و فخـر دارند
بصــــوت و بـوغ و آواي نقـــاره
خــــدايا راضيـم در خاكســـاري
بخـــواري زيستــن مـردن بـزاري
هـمه رنـج و غـم و دردم قبولست
ولـي نـه در اســارت شــرمساري
خــــدايا مشـــكل بسيــــار دارم
دل خـــونيـن تــن بيمــــــار دارم
نــدارم شكوه از رنج و غم و درد
وليــــكن از اســـارت عــار دارم
خــــدايا هست غم هايت بشارت
بــود ويــراني ات عيـــن عمـارت
بهـر دردي كه آيـد شـــــكر دارم
وليـــكن ننـــگ دارم از اســارت
خــــدايا بـر لــبم نايــد شـكايت
هـــمه آيــد ز تـو لطـف و عنايت
در ين پيـــكارگــــاه حق و باطل
بــده توفيــــق مــان اي بي نهايت
خــــدايا بـر دلــم شوق فنا بخش
ز مـــردن در رهت ذوق بقا بخش
به مـــرد آزادگي ها عزت اوسـت
بـرايـــم عــزت بي انتــــها بخش
خــــدايا در شـــــعار زنـــدگاني
اســـارت هســــت عـار زندگاني
اگــر كنج قفس مأواي مرغ است
چكـــــار آيــــد بهـــار زندگاني
خـــدايا مرگ هستي بخش مان ده
بمــيـــــرانم حيــــات جاودان ده
درين پيــكار رويــا روي دشــمن
بمـــــا توفيـــــق رزم بي امـان ده
خــــدايا داد از رســـــــــم ارازل
سخن از حق زنند و قصـــد باطـل
بنـــام صـلح كـارشـان همه جنگ
بنام عـــدل چـورســت و چپـاول
مرحوم مير زمان الدين مصلح (رح)
1358 هجرى شمسى
هرات - افغانستان
| لینک |
حـــــلّ مـشـکــــل از چـــه جــوئـی در کـلام؟
چــــون نـبـاشــــد راه حــلـــی جـــــــــز قـیـام
(عـیـن) و (لام) و (میـمِ) آدم بـــــی اثــــــــــر
عارى باشـد گـر ز(عـیـن) و (میـم) و (لام)!
تـیــــغ ظالــــم بـهـْـــر قـتـلـت شـــــد بـلـنــــــد
از چـــــه داری تـیــــغ خــــــود را در نـیـــام
انـتـقــــامـت روز مـحـشـــــــــر مانـــــــده ای
مـــر نــــــداری خــــــــــود تــــوان انـتـقــــام
بـسـکـــــه خـــود را در حـقـــــارت دیـــده ای
گــشــتـــی آخِـــر پـشـت جــــــدّ و پـشـت نــام
ســفـلـه هـم شـــد "محـتـرم" از روی عـــرف
میـــزنــم بـــــــــر زیـــر عــرف و احـتـرام!
بــرعـلـیـــــــهِ اهــــل صلح و خــصـــم ظلــم
کـــار دولـت کــــذب و مـکــــــــــر و اِتـّـهــام
هــــرکــــه او شــــد جـــزء چــــرخ دولـتـــی
مِهــر و صـدق و قـصـدِ پــاکــــش بـــــی دوام
زیـــر نـــام "دولــــتِ زحـمـتـکــــــــــــشــان"
حـکـــــمِ خــاصــان شــــد مـسـلــط بـرعـــوام!
خـلـــق بـــــه پـشـــــتِ نـان و کـــلـبـه دربـــدر
اهــل کـــــرسـی قـصــر نـشـیـن و بـا طـعـــام
آنـکــــه از فـقـــر دسـت بـه بـاطل مـیـزنــــــد
در حـقـیــقـــــت گــــــر بـبـیــنـــــی کـی مُـلام؟
گفت محمّد(ص) فـقـر به کـفرت میکـشـد
یـک مـسـلمان درک نکـرده سـت ایـن پـیام (1)
پـیــــرو او زیـــن پـیـــامـــــش بـیــخـبـــــــــــــر
یـکـّـــه دانــد ورد و ذکـــر و اِســتــــلام! (2)
پـیـش مـسـکـیـن وعـظِ صـبـرو یـومِ حـشــــر
پـشـــت پـــــــرده کــار واعـــــــظ اِلـتــقـــــام!! (3)
مِلــــکِ مـالـــک گـر نـگـــــــردد مـشـتــــرک
نـســـــل آدم در رقــــابـت روز و شــــــــــــام
نـــامِ (حکمت) هــسـت "تـمـیــــم" و تـــا ابــــــد
کــــــار خــــــــــود را او نـمـــانـــــد نـاتـمــام!
تمیم (حکمت) مصلح
"ملبورن" ، آسترالیا
(2006-12-25)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(1) اشاره بدین حدیث محمد (ص) : " کا د الـفـقـرأن یکـون کـفراً "
(2) دست مالیدن و بوسه زدن بچـیزی بقـصد تبرک!
(3) با سرعـت لقـمه فرو بردن!
| لینک |
نويسنده: سيد حسيب مصلح
هفت بجه شام شنبه دوم ماه آخر سال پارعيسوى با خوشحالى به او تلفون كردم. بعد از تقديم سلام و احوال پرسى برايش نويد دستيابى به اطلاعات جالب و خواندنى در مورد مطلب مورد نظرش را دادم. به او گفتم كه اين مطالب خواندنى در تارنما هاى شارب (شبكه اطلاعات رسانى برقى) ميتوانند يك منبع خوب اطلاعاتى باشند. طرف گفت: ”جناب چه ميشود اين مطالب را برايم ارسال كنيد.“ گفتم: ”با دو ديده چرا نه.“
همان روز تمامى آن هشتاد برگ چاپ شده را به نشانى پستى او ارسال كردم. دو روز بعد برايم زنگ زد و بعد از احوال پرسى گفت:
- جناب من از شما يك خواهش دارم.
- بفرماييد. امر كنيد، خواهش چيست؟
- شما بهتر است شيرازه مطالب اين نوشته را خلاصه كرده تحت نام خود در يكى از تارنما ها نشر كنيد.
- چه، من؟
- بلى، ضرورت نيست كه از منبع نام ببريد!
- محترم منظور شما را درست درك نكردم؟
- ببينيد جناب، شما نميدانيد كه هر كسى به فكر دستيابى به اصل منبع نيست. مردم دوست دارند مطالب را مطالعه كنند و بس. شما فقط شيرازه مطالب درج شده در اين نوشته ها را به صورت خلاصه و با تغيير جملات در يك مقاله تحت عنوان ”جامعه مدنى و سكولاريزم“ روى كاغذ بيندازيد، بعد آن نوشته را در يكى از تارنما ها نشر كنيد.
- محترم من اهل دانشگاه هستم. من يك معلم هستم. من تحت هيچ شرايط و به هيچ قيمتى به دزدى علمى، دستبرد به انديشه هاى ديگران و تخطى در نوع نگارش مطالب مورد نظرم تن درندادم و تن در نميدهم. از ديدگاه ما اهل دانش و بينش چنين يك كار نه تنها خيانت و سرقت علمى و ادبى بلكه كفر در مقابل حقيقت شمرده ميشود.
- چه حقيقت؟ حقيقت يعنى چه؟ شما چرا موضوعات را با هم گد (قاطى) ميكنيد؟
- من؟
- بلى جناب! اين كار و روش تهيه يك مطلب به حقيقت چه ربطى دارد؟
- حقيقتِ دزدى كردن چه ميشود؟
- چه دزدى؟ شما فقط جان مطلب را از زبان خود مينويسيد.
- دزدى كردن جان مطلب، که از زحمات علمى و انديشه هاى ديگران است، چه ميشود؟
- هى هى، زهى مرد ساده! تا بوده چنين بوده و تا باشد چنين بادا.
- من دارم در مورد شخصيت علمى شما شك پيدا ميكنم. آيا داريد با من شوخى ميكنيد؟
- خير! شما هنوز يك آدم ساده هستيد.
- چطور؟
- ببينيد جناب! زمانى كه من خودم در كابل مسؤول ماهنامه ى ... بودم، براى تهيه نمودن يك مطلب دو روش داشتم. البته ناگفته نماند كه اين را هم از دوستان قلم بدست خود، كه در همان فضا با من همكارى داشتند، آموختم. هر جا هستند آرام و راحت باشند. روش اول من اين بود كه اول يك مطلب را تهيه ميكردم و بعد به كتابخانه ها و كتاب فروشى ها ميرفتم و به فهرست كتاب ها مراجعه ميكردم و ميديدم كه كى در مورد آن مطلب چه نوشته است. بعد آن مطلب را با دقت ميخواندم و هرجاى را كه با نوشته و نظرم موافق بود نشانى ميكردم و آن را در جمع منابع تحقيقى در پاى نوشته هايم درج ميكردم. اين روش در آن زمان بين حلقه ى نويسنده هاى مثل من معمول بود. نميشد كه بروم اول تحقيق كنم و بعد د ر باره مطلب مورد نظرم با بررسى و تحقيق علمى چيز هاى بنويسم. اولاً علت رد نمودن اين كار سخت اين بود كه اگر من با افكار و نظريات مخالف نظر خودم مواجه ميشدم، شايد در دو راهى شك و ترديد قرار ميگرفتم و كار نوشته هايم به جاى نميرسيد، ثانياً كسى به زحمات ما توجهى، چه مادى و چه معنوى، نداشت.
- عجب!
- عجبى ندارد. گفتم كه روش معمول تهيه كردن مقالات و نظريات هم بين بعضى از ما قلم به داستان آن روزگار چنين بود.
- خوب به هر حال. روش دوم شما چه بود؟
- بلى، روش دوم اين بود كه ما كتاب هاى مورد نظر خود را مطالعه ميكرديم و بعد لب و لباب و شيرازه مطالب درج شده در آن كتاب ها را بدون ثبت منبع و مرجع بيرون ميكشيديم و زير نام خود در يك مقاله تحليلى يا يك نوشته ى نقد نما نشر ميكرديم. باور كنيد جناب در همان روزگاراز شاه گرفته و سپس از رئيس دولت گرفته تا پياده اداره هم نميدانست كه ما چنين نظريه ها را از كجا به دست آورديم. البته خود ما ميدانستيم كه چه ميكنيم.
- آيا فكر نميكرديد كه شما دست به دزدى ادبى و علمى ميزديد.
- شما هنوز ساده و پاك انديش هستيد. جناب، ما بايد نان درمى آورديم. ما بايد وظيفه و كار خود را نگه ميداشتيم. ما بايد امرار معاش ميكرديم.
- آيا شما به دانشگاه رفته ايد؟
- نه! من صنف دوازدهم را به سختى تمام كردم. در امتحانات پيش دانشگاهى موفق نشدم. خوب كتاب زياد مطالعه كردم. در همان زمان توانستم به كمك دوستانى داخل وزارت اطلاعات و كلتور شوم. خوب يادم است كه روزى مدير ادارى وزارت برايم گفت: ”حالا كه شما همكار و مامور اين وزارت هستيد، بايد سعى كنيد تبارز نماييد. اين كه چگونه تبارز ميكنيد مهم نيست، فقط كوشش كنيد با هم در اين اداره موفق باشيم و آبروى وزارت را حفظ كنيم.
- خوب باز چه كرديد؟
- هيچ، رفتم سراغ چند دوست كه يكى هم فعلاً يك خواننده ى به نام كشور است. با آنها مشوره كردم. نظر دادند كه كتاب هاى جامعه شناسى، روان شناختى، فلسفه، داستان نويسى و ... را كه ايرانى ها طبع كرده اند، مطالعه كنم و به گنجينه ى دانش خود بيفزايم تا در محافل اهل دانش و بينش و قلم به دستان بتوانم مانند آنها درفشانى كنم و حرف بزنم. راستش اين راهنمايى نيك دوستان، باعث شد تا از سنگ هم روغن بكشم. يك روز يك دوست ديرينه برايم گفت كه نويسندگى هنر است نه دانش! او گفت كه فرهنگ نقد شناسى و نقد نويسى را خوب ياد بگير تا نانت در روغن باشد. من هم چنين كردم. بعد از آن گل سر سبد نقد نويسان در بخش نقد كردن داستان هاى كوتاه شدم.
- چطور؟
- هر كس روشى در نقد كردن داستان ها داشت و دارد. من همه روش ها را با هم گد كردم و يك روش مخصوص به خود را ايجاد كردم. از كتاب ها بعضى جملات كوتاه و پر معنى و با مفهوم را جمع كردم. بدون اين كه به قصه فلسفه و روش انديشه نويسنده باشم از آن نقل قول هاى كوتاه در مقدمه نقد هايم استفاده ميكردم. بعد همه بحث و تبصره را بر محور آن نقل قول ها با كاربرد بازى با كلمات ميچرخاندم. كسانى كه من را نميشناختند، فكر ميكردند من يك استاد دانشگاه هستم يا از دانشگاه تهران در رشته ادبيات فارسى دوكتورا دريافت كرده ام. بسيارى ميترسيدند كه با من در باب نقد داستان وارد بحث شوند، چون فكر ميكردند من متخصص نقد شناسى و مغز نخبه در نقدگرى آثار نويسندگان خارجى هستم.
- ديگر چه شاهكار زديد؟
- جناب، چون شما به من كمك هاى زيادى كرديد، و در روز هاى سخت اين زندگى فلاكتبار مرا ياد نموديد از اين رو خواستم كه رمز موفق شدن و داخل شدن در بازار نقادان ماهر كشور را به شما نشان بدهم. من يك كليد به دست شما ميدهم ولى اين به شما مربوط ميشود كه با اين كليد قفلى را كه به شما نشان دادم باز ميكنيد، يا خير.
- چه كليدى و چه قفلى!
- شوخى را كنار بمانيد، كمى جدى شويد. خوب، من براى اين كه دستم باز نشود، به نقد نمودن آثار نويسنده هاى دست سوم و دوم خارجى و داخلى، و به خصوص آنهاى كه مرده بودند و ديگر نميتوانستند بر عليه من سنگر بگيرند و پاسخ نقد هايم را بدهند، پرداختم. در اين كار هم خوب موفق بودم. بسيارى اوقات نقد ديگر نويسنده ها را مطالعه ميكردم. نقاط مثبت و منفى نقد هاى آنها را نشانى ميكردم و با كسب اطلاعات بيشتر و مراجعه به نقد هاى ديگران در باره ديگر داستان ها با پتره نمودن و گاه هم ختنه كردن جملات، البته با تغيير سطحى ساختار آن جملات، و تغيير واژه هاى داراى مفاهيم هم بار يك نوشته قابل نشر را تهيه ميكردم.
- محترم شما بايد از جمع نخبگان سارقين ادبى، كشور چه كه، جهان باشيد؟
- نه خير. من و امثال من بايد نان در مى آورديم. زن و فرزند داشتيم. كرايه خانه و پول مصارف زندگى ما را به چنين راهى كشاند. مجبور بوديم نبوغ خود را در چنين راهى به خرچ بدهيم. بعضى كسانى كه براى برنامه هاى راديويى و تلويزونى مطالب مورد نظر خود را تهيه ميكردند، از چنين روشى پيروى مي نمودند.
- خوب ديگر چه كرديد؟
- هيچ، بعد در بين ايرانىها و تاجيك ها و حتى روس ها، افغان ها در جاى خود شان باشند، شايعه انداختم كه آثار بسيار نوشتم كه هنوز طبع نشده است. من را در بحث هاى علمى دعوت ميكردند. ميگفتم كه من روش نوين نقد گرى در ادبيات فارسى درى را آماده نشر ساختم. خوب به يادم است كه در باره داستان هاى صادق هدايت گفته بودم كه ما به نقد روان شناختى فردى و اجتماعى چنين داست ها نياز مبرم داريم. همه حيران شدند كه من درحريم بيكران روان شناختى هم شناورم.
- خوب، باز اين آثار خود را نشر كرديد؟
- جناب شما واقعاً يك انسان بى نهايت ساده هستيد. در آن روز ها رژيم ببرك كارمل در حال سقوط بود. چون با خانواده ام نقشه اى فرار از كابل را روى دست داشتم، چنين شايعات را انداختم تا به فكر گرفتن من نشوند، حتى در چند مصاحبه هم گفتم كه به زودى آثار من نشر خواهند شد. اما چون برنامه فرار به پاكستان را در سر داشتم به كسى نميگفتم كه در كجا آثارم را نشر خواهم نمود.
- خوب، بعد چه شد؟
- هيچ به پاكستان رفتم. در آن جا هم گفتم كه من آثار بسيارى نوشتم كه همه در كابل مانده و من به علت جو اختناق در آن جا نتوانستم آثارم را از كابل بيرون سازم. با جرايد بيرون مرزى هم مصاحبه كردم و گفتم كه آثارم در كابل مانده است.
- باور كردند؟
- چرا نميكردند! من مدير مسؤول ويرايش يك ماهنامه فرهنگى بودم و داراى بيست سال سابقه كارى در مطبوعات افغانستان بودم. كى بود كه روى حرف من گپ بزند.
- در آن جا چه كرديد؟
- در پاكستان؟
- بلى، منظورم هم همان جا است.
- هيچ با انجمن نويسندگان آزاد افغانستان همكار شدم، البته با همان روش سابق ولى اين بار خودم ابتكار كردم و به داستان نويسى دست زدم. داستان هاى سيد رهين مخدوم را مطالعه ميكردم. از روش داستان نويسى او خوشم مى آمد. به سبك او چيز هاى مينوشتم. اما، اين بار بايد از محافظه كارى و احتياط كار ميگرفتم.
- چرا؟
- چون اوضاع فرق داشت. جهاد بود. مجاهدين تحمل داستان هاى غير دينى را نداشتند. من هم جهت خرسند نگهداشتن آنها داستان هايم را براى دلخوشى آنها با كاربرد كلمات مقبولِ طرز تفكر شان مينوشتم. البته خوش بخت بودم كه اطرافيان من هم مثل خودم افراد خود ساخته بودند. با عرفان سرو كار پيدا كردم. عارف شناسى را هم در جمع وظايف خود گنجانيدم. كسانى در بين ما استاد دانشگاه بودند. ولى با آنها طرف نميشدم، چون مرد بيل و گلنگ نبودم. همه عمرم با قلم و كتاب و كاغذ سرو كار داشتم، نميخواستم مرا از آن انجمن بيرون سازند. با تنظيم ها هم سازگارى نداشتم. در پاكستان به شايعه نوشتن كتابى تحت نام نقد ادبيات جهاد پرداختم.
- آيا آن كتاب تمام شد؟
- گفتم كه شما بسيار ساده هستيد. يك گپ بود، جناب! براى اين كه نان در آورم برنامه تحقيق در مورد ادبيات جهاد را روى دست گرفتم. چند زير دار گرختگى (گريختگى) ديگر هم به اين كارم علاقه نشان دادند. يك سال را صرف مطالعه ادبيات جهاد كردم. سال بعد شروع به نقل نويسى كردم، در پايان همان سال بخت يارى كرد و، به همكارى خسرم، با خانواده ام به اين كشور مهاجر شدم.
- ديگر چه كرديد؟
- هيچ، با ايرانى ها، به خصوص بهايى ها و زرتشت هاى ايرانى دوست شدم. در محافل شان ميرفتم و حتى در مراسم مذهبى شان اشتراك ميكردم. همان چرند ها را كه گويا آثار بسيار نوشتم به خورد اين ها دادم. حتى گفتم كه در دانشگاه كابل استاد بودم. خانمم با پسر بزرگم هم ادعاى من را با آرى گفتن هاى شان تصديق ميكردند. خانواده ام هم باور كرده بودند كه من چيزى و استاد بودم. زنم در بين بهايى ها مرا پروفيسور خطاب ميكرد. بعضى از من ميپرسيدند كه چند سال در دانشگاه كابل استاد بودم. ميگفتم: در زمان ظاهر شاه استاد بودم. شانزده سال استاد ادبيات شناسى دانشكده درى بودم. جوانان افغان مثل جناب شما نميدانستند كه من فقط مكتب را تا صنف دوازدهم و آن هم از طريق شبانه با صد مشقت به پايان رساندم. در آن زمان بيدل شناسى عرف بود، من هم ابيات بيدل را از بر ميكردم و در هر محفل در مورد بيدل گپ ميزدم. مجله ادب چاپ دانشگاه كابل مرجع تقليد من، در بخش بيدل شناسى، شده بود.
- خوب حالا ايرانى ها شما را چه صدا ميكنند؟
- بعضى پروفيسور و تعدادى هم داكتر ....!
- من فكر ميكردم شما يك شخص داراى فرهنگ و علم و دانش و بينش و اعتبار هستيد؟
- جناب ناراحت نشويد، توهين نكيند، حفظ ادب هم خوب است.
- چطور؟
- ببينيد، شما با همه آن هاى كه با من در همان زمان و تحت همان شرايط در وزارت اطلاعات و كلتور كار ميكردند. در تماس شويد و آن هاى را كه پيك سر ميكشند، سر گرم كنيد و بعد صداى شان را ضبط كنيد، خواهيد فهميد كه ما چه شارلاتان هاى قلم بدست داشتيم. ما فقير مردم بوديم. ما را به فقر مادى و معنوى دچار ساخته بودند. ما كتاب زياد نداشتيم. ما مجال نداشتيم. شرايط ما را چنان بار آورده بود. نويسندگانى كه دانشگاه رفته بودند، اهل قلم و بينش و دانش به شمار ميرفتند، هيچگاه به سرقت ادبى دست نميزدند چون پله هاى دانش و ترقى را گام به گام با مهيا بودن شرايط پيموده بودند. ما چوب هاى نه خشك و نه تر بوديم، ولى تلاش داشتيم مطرح باشيم. ما ميسوختيم و به هوا دود بلند ميكرديم. كسى كه ميخواست به ما نزديك شود تا ما را بشناسد، همان دود هاى ما چشمانش را تاريك و پراشك ميكرد و نفسش را كوتاه ميساخت تا مجبور شود از ما دورى گزيند. اما آن هاى كه مثل چوب خشك بودند خوب ميسوختند و ديگران را از گرمى خود مستفيد ميساختند و آن هاى كه مثل چوب تر بودند براى كوبيدن ديگران مورد استفاده دستگاه هاى وقت قرار داشتند.
- من فكر ميكنم، شما داريد چيزى مي نوشيد؟
- بلى، ولى شما با آنچه كه من مينوشم مخالف هستيد. دارم ويسكى مينوشم. يك دوست بهايى به عيادتم آمده بود و برايم يك بوتل ويسكى آورد. او براى تبريكى سالگرد تولدم آمده بود. خانه اش آباد. شما با همه دانش و بينش عالى هنوز در كمند تنگ نظرى ها قرار داريد.
- سالگرد تولد شما مبارك.
- تشكر. شصت و هشت سال از عمر عزيزم گذشت.
- آيا اين همه حرف هاى را كه ميگوييد از سر نشئگى نيست؟
- نه خير جناب. من به شما ارادت دارم، چون يك جوان پاك و ساده هستيد. ولى خواستم به شما بيان كنم كه راه ترقى و پيشرفت فرهنگى شما بسيار دشوار و سخت است. اگر نصيحت هاى دوستانه من را قبول نماييد، باور كنيد در ظرف يك سال بهترين نقد نويس افغانستان ميشويد. حتى نام شما بالاتر از نام من و چند همنوع ديگر من در دايرة المعارف ادباى فرهنگ فارسى درج خواهد شد.
- ميبخشيد به نظر شما وجدان يعنى چه؟
- وجدان؟
- بلى وجدان!
- وجدان يعنى شكم سير و دل بيغم و سر بى سودا و به قصه كسى نبودن.
- راست ميگوييد؟
- مگر غير از اين است، جناب؟
- نميدانستم كه ...!
- راستى، شما هنوز پاسخ پيشنهادم را نداديد؟
- كدام پيشنهاد؟
- تهيه همان مقاله كه به خاطر آن به شما زنگ زدم.
- اوه! خير. من هرگز دست به چنين يك خيانت نميزنم. ببينيد محترم؛ ما اهل دانش و بينش با وجدانى كه هيچ ربطى به شكم سير يا گرسنه ما ندارد، به پيشگاه خداوند دانش تعهد داريم كه تحت هيچ شرايطى به چنين اعمال ناشايسته تن در ندهيم.
- گفتم كه ساده هستيد. خوب، از من گفتن و از شما شنفتن!
- اما چه گفتنى!
- بايد بروم، شب جمعه با هم تماس ميگيريم.
- والسلام عليكم
- شب خوش جناب!
(ادامه دارد)
| لینک |
امروزمترسك سياسى افغانستان، حامد كرزى، طى فرمانى به اعضاى شوراى ملى افغانستان ”دستور“ داده است تا در ايام تعطيلات آن شورا به ولايت خود بروند و جهت بررسى مشكلات مردم با آنها ديدار كنند و از نحوه كار فرماندهان پليس، مقامات ادارى و نمايندگان دولتى آن ولايات سوال كنند. رئيس شوراى ملى هم با تأييد فرمان كرزى گفته است كه اعضاى شوراى ملى مكلف هستند گزارشى از چشم ديد خود را به مجلس پيشكش كنند.
با تطبيق اين فرمان اخير كرزى در باب فعاليت هاى ايام تعطيلى اعضاى شوراى ملى اين نكته خنده آور بياد انسان آگاه خطور ميكند كه حامد كرزى اعضاى شوراى ملى را مانند شاگردان مكاتب ابتدايى خطاب كرده و به آنها كارخانگى هم داده است تا در ايام تعطيلى درس هاى استاد خود را فراموش نكنند و با انجام كارخانگى علاقه خود به مكتب و درس را به اثبات رسانند و معلم خود را با نشان دادن كار هاى خانگى خويش مسرور و شاد سازند و نشان بدهند كه بچه هاى مكتب گريز و به قول اكبر خان معلم پشتوى مكتب موفق هرات (1357 ه ش) اوباش و الدنگ نيستند.
اما از اين فرمان كرزى چنين استنباط ميگردد كه قوه مقننه كشور تحت قيادت و بر اساس دستورات قوه اجرائيه افغانستان عمل ميكند و سركار رژيم با صادر كردن اينگونه فرامين به عوام مسلمان افغانستان نمايان ميسازد كه شوراى ملى چيزى بيشتر از يك آله كف دست وى نيست!
مردم افغانستان فكر ميكردند در پرتو توافقات بن براى اولين بار در كشور شان يك نظام سياسى مردم سالار با داشتن قوه مقننه و عدليه و اجرائيه مجزا از هم ديگر بوجود خواهد آمد. ملت افغانستان خوشباورانه گمان ميكرد بعد از تشكيل يك دولت جديد به جاى دولت اسلامى افغانستان به رهبرى سيد برهان الدين ربانى فصل شوم مداخلات خارجى و عصر فقدان حكومت قانون به نفع همه خاتمه خواهد يافت و افغانستان صاحب يك نظام كشورى – لشكرى مورد قبول جامعه جهانى خواهد گرديد. اما استاد ربانى در مجلس انتقال قدرت رياست دولت به حامد كرزى بسيار هوشيارانه و آگاهانه براى عام ملت خويش هوشدار داد كه آرزومنديم اين آخرين فصل مداخلات خارجى در افغانستان باشد. استاد ربانى به مردم فهمانده بودند كه اميد و توقع ملت رنج ديده ما از توافقات تحميلى بن سهرابى بيش نبود و نيست. بعد از تاسيس حكومت انتقالى زد و بند هاى تماميت خواهان، انحصار طلبان و قدرتمندان و مردم ستيز ها يعنى “دشمنان مردم افغانستان“ كه توسط قدرت هاى استكبار جهانى در دستگاه امور كشورى و لشكرى ميهن ما جا زده شده اند همه اميد هاى ملت مسلمان افغان نقش بر آب گشته رفت و سياست هاى مزورانه امريكا و بريتانيا زمينه ايجاد حكومت دهشت مبنى بر سياست اغواگرى و فريبكاريى همه جهانيان بيخبر از واقعيت هاى موجود در افغانستان گرديد كه اين ظلم رفته بر عوام مسلمان ميهن آبايى ما روز بروز بر بحران هاى تحميلى متراكم شده بر دوش كشور و ملت ميآفزايد و نويد دهند يك ارمغان شوم تر از دوران رژيم هاى دستنشانده كمونيست ها و طالبان ميباشد.
بعد از تشكيل شوراى ملى گمان ساده انديشان بر اين بود كه قوه مقننه مدافع واقعى منافع ملى افغانستان و به قول عبدالرب رسول سياف اين ”خانه ملت“ خواهد بود كه از طريق آن نماينده هاى مردم صداى ملت را به گوش رژيم خواهند رساند و مانع اعمال و كاركرد هاى ناشايسته دست اندركاران امور كشورى و لشكرى خواهند شد. اما ديرى نگذشت كه لب و لباب شوراى ملى هم نمايان شد و ماهيت و هويت اكثريت اعضاى آن هويدا گرديد و بار ديگر صفحه اى بر صفحات نوميدى ملت افزوده شد و عملا براى عوام مسلمان افغانستان تجربه شد كه شوراى ملى نه تنها خانه ملت نيست بلكه بيشتر اعضاى آن صداى ملت را نه بل صداى بوق و سرناى سركار رژيم فعلى را به نفع ارباب قدرت بلند مينوازند.
استادان كرزى آدم هاى با تجربه، محيل و مكار، مدبر و دورانديش، توطئه گران ماهر و متخصصين شيطنت هاى مزورانه در سطوح مختلف ابعاد كشوردارى ميباشند. قرار بود يك ماه بعد از تشكيل شوراى ملى وزراى رژيم و اعضاى دادگاه عالى كشور به مجلس عوام معرفى شوند اما در طى پنج ماه هنوز اين جريان به اتمام نرسيده است. شوراى ملى به جاى انجام وظايف در پرتو قانون اساسى تحريف شده وقت كشى ميكند و در عوض انجام مسؤوليت هايش بر بيدرايتى هايش ميافزايد و خود را مسخره عام و خاص ساخته ميرود. رئيس مجلس عوام شوراى ملى با دهان گشاده از اين خوش است كه شوراى مذكور در طى پنج ماه به هدر رفته چند كميسيون نام نهاد و فاقد استقلاليت عمل را تشكيل كرده است اما او اين واقعيت را قبول نميكند كه شوراى ملى از بدو تاسيسش تا حال فاقد استقلاليت عمل و فاقد مشروعيت ملى و فاقد درايت كارى و فاقد صلاحيت انجام وظايف خود است. شوراى ملى با تصويب غير قانونى سه وزير رد شده عملا حرف هاى لخضر براهيمى را كه گفته بود قانون اساسى ورقه پاره اى بيش نيست ثابت كرد و به عوام مسلمان كشور تفهيم نمود كه در افغانستان عرف بر قانون حكم ميراند.
در نفس فرمان اخير كرزى چند توطئه شوم و خطرناك هم نهفته است. به نظر اين قلم بر اساس گزارش هاى موثق كرزى ميخواهد يك عده از مخالفينش را كه عضو فعال شوراى ملى هستد به دام هاى توطئه هاى از قبل طرح شده و به كام مرگ بفرستد كه زمان نمايانگر اين حقيقت خواهد بود چون تنها راه بيرون كشانيدن مخالفين رژيم در شوراى ملى از كابل به مناطق نا امن و آشوبزده همانا به صادر نمودن چنان يك فرمانى توطئه گرانه ميازمند بوده است كه رئيس مجلس عوام هم با خوشباورى و ساده لوحى و نداشتن درايت سياسى و عدم دانش شناخت درست از توطئه گران و بى برنامه گى در زندگى مفيد سياسى و ناديده گرفت صلاحيت هاى سركار رژيم و مسؤوليت هاى اعضاى شوراى ملى به آن تن در داده و لبيك گفته است.
كرزى از آن ترس دارد كه مجلس عوام بعد از تعطيلات شورا با وجود اكثريت مخالف با سياست هاى رژيم موضوع تعيين مرز هاى جنوب و شرق كشور را جهت تحكيم امنيت ملى مورد بررسى قرار دهد تا با اين اقدام به مداخلات پاكستان در امور وقلمرو افغانستان خاتمه بخشد و اين امر زمينه خشم برترى طلبان قومى را فراهم ميسازد و در دستگاه رژيم اختلافات و دسته بندى هاى خلاف ميل ارباب قدرت را بوجود خواهد آورد. يك عده از اعضاى شوراى ملى كه مخالف برترى طلبان وحاكميت آنها در افغانستان هستند بدين باور هستند كه شوراى ملى بايد براى ختم تروريزم و تامين امنيت در كشور افغانستان معضله تحميلى خط ديو- رند را مورد بررسى قرار دهد و راه معقول و منطقى بيرون رفت از اين چالش جانكاه را مبنى بر منافع علياى افغانستان با كسب راى موافق و تصويب اكثريت آراى نماينده هاى آن مجلس بدست آورد. حامد كرزى با حضور افغان ملتى ها و ديگر برترى طلبان و تماميت خواهان و قدرت طلبان هم تبار خويش بقاى رژيم خود را مديون استمرار اين كشمكش بيهوده و نامعقول و ملت تباه كن يعنى عدم به رسميت شناختن خط ديو- رند ميداند چون اگر مرز هاى مشترك بين افغانستان و پاكستان تعيين و درج دفاتر رسميات ملى و بين المللى گردد در آن صورت عمر و بفاى نظام قوميتگرايى برترى طلبان فاشيست مشرب و مرتجع پايان خواهد يافت و زمام امور كشورى و لشكرى از چنگ فاشيست ها بيرون خواهد رفت و آپارتايت تبار سالارى حكام تحميلى حاكم در افغانستان براى هميشه در گودال تاريخ دفن خواهد شد و افغانستان به سوى كاروان با شكوه مدنيت و ترقى با اصل ملتگرايى مبنى بر منافع ملى كشور ارتقا خواهد كرد و حامد كرزى هم بايد ناگزير دوباره به مديريت رستورانت خانوادگى اش در امريكا مراجعت كند و طرفداران و دلقكان و دالبازان اطرافش هم فرار را بر قرار بر گزينند و به ديار نفرت مسكن گزينند.
اما بعد از داير شدن جلسات شوراى ملى ما باز شاهد وقت كشى و تلف كردن زمان و زمينه سازى هاى بيشتر رژيم براى پياده كردن توطئه هاى از قبل در نظر گرفته شده خواهيم بود. يك عضو ارشد رژيم به اين قلم گفت كه قرار است بعد از تعطيلات شوراى ملى زمينه پياده كردن توطئه كسب راى عدم اعتماد از رئيس مجلس عوام توسط طرفداران رژيم جهت ايجاد نفاق وشقاق بين اعضاى آن مجلس آماده گردد تا از يك سو محمد يونس قانونى از مقامش خلع گردد و استاد سياف با كسب آراى موافق طرفداران رژيم و متحدين جديدش به صفت رئيس مجلس انتخاب شود و از طرف ديگر دست سركار رژيم براى مداخله در امور هر دو مجلس باز تر گردد. طرفداران رژيم در شوراى ملى از اكثريت قاطع برخوردار نيستند تا مانع فعاليت هاى مخالفين كرزى و مخالفين خارجى او شوند. در صورت موفقيت رژيم در كنار زدن محمد يونس قانونى حامد كرزى به همه برنامه هاى خود جامه عمل خواهد بخشيد و هر دو مجلس شوراى ملى بدون واكنش چشمگير آله دست سركار مكار رژيم خواهد شد و فصل پشتونستان سازى افغانستان عملا آغاز خواهد يافت. به قول همان منبع هم اكنون رژيم براى جدايى طلبان پشتون و بلوچ تبار پاكستان كمك مالى و نظامى ميكند و آنها را بعد از تمرينات نظامى و دهشت افگنى به پاكستان ارسال ميكند تا بدين وسيله بتواند پاكستان را به تنگناه قرار دهد و زمينه تجزيه مناطق پشتون نشين را جهت ادغام آن خاك ها به افغانستان كنونى آماده سازد. در اين برنامه كشور اسرائيل و بريتانيا و امريكا هم دخيل هستند چون اين كشور ها نميخواهند نظام دولتى پاكستان اتمى شده بدست بنيادگرايان و تششدگرايان مذهبى قرار گيرد و قبل از چنين كارى بايد پاكستان تجزيه شود. يكى از علل مخالفت على احمد جلالى وزير اسبق امور داخله با حامد كرزى و انورا الحق احدى روى همين برنامه بود كه باعث بركنارى او از دستگاه حاكمه در كابل شد. در اين برنامه قرار است كشور پاكستان به چهار بخش يعنى پاكستان، كشمير مستقل، بلوچستان و مناطق ادغام شده اى پشتون نشين در قلمرو افغانستان منقسم گردد. حاميان خارجى رژيم باور دارند با پياده كردن اين برنامه حكومت پاكستان مانند حكومت سرب هاى يوگوسلاوياى سابق ضعيف و ناتوان خواهد شد و به خاطر نداشتن منابع انرژى پاكستان كوچك شده به كمك هاى بين المللى نيازمند خواهد بود. غرب هم بعدا بنابر نيازهاى حياتى پاكستان با پيشكش كردن شرط تسليم نمودن همه سلاح ها و دستگاه ها و تسليحات اتمي و ذروى اش به سازمان ملل متحد خواهان كمك به آن كشور خواهد شد. در آن صورت است كه پاكستان تسليم خواست جهان غرب خواهد شد و اسرائيل و غرب كه مخالف اتمى شدن كشور هاى اسلامى بودند و هستند هم به خواست خود نايل خواهند گشت. اما افغانستان كنونى با يكجا شدن پشتون هاى پاكستان به سرنوشت ديگرى گرفتار خواهد شد و آن اينكه با ادغام خاك هاى صوبه سرحد و تغيير نفوس به نفع قوم پشتون موضوع نام افغانستان به آراى عمومى واگذار ميشود و براى مردم سه پيشنهاد براى تعيين نام كشور پيشكش ميگردد. نام هاى پيشنهادى عبارتند از خراسان، افغانستان و پشتونستان. چون در آن زمان نفوس اكثريت افغانستان مربوط به پشتون ها ميشود در آن صورت است كه تغيير نام افغانستان به پشتونستان از پشتيبانى دموكرتيك آراى عام پشتون تبار ها برخوردار خواهد بود. بعدا حيات جنجال برانگيز سياسى افغانستان خاتمه ميابد و كشور مطلوب پشتون تبار ها ايجاد و تاسيس ميگردد. همه اين برنامه از يك جهت نيازمند تضعيف اقوام غير پشتون با جايگزين ساختن سه مليون كوچى در مناطق شمال و غرب و مركزى افغانستان و دورساختن غير پشتون ها از مراكز قدرت در دستگاه رژيم ميباشد. از سوى ديگر پيروزى اين برنامه در مراحل مقدماتى به روند خلع سلاح مجاهدين جبهه متحد ملى اسلامى اسبق بستگى دارد تا زمينه پياده كردن و تكميل اين توطئه شوم بدون مخالفت نظامى شهروندان ضد داعيه پشتونستان آماده شود. حامد كرزى در بخش ضعيف ساختن و حتى خنثى سازى مجاهدين در دستگاه رژيم و هر دو مجلس شوراى ملى به موفقيت هاى چشمگير نايل گرديده است و آخرين مرحله به انزوا كشانيدن مخالفينش در مجلس عوام همانا به كنار زدن محمد يونس قانونى كه در بسيارى موارد حامى حامد كرزى هم بوده ارتباط دارد تا بعد از كنار زدن قانونى كرزى بتواند بر خط و مش همه وابستگى هايش به غرب و بر همه برنامه هاى آپارتايت قومى اش با مهر تأييد شوراى ملى نام نهاد افغانستان به رياست استاد سياف سكه مشروعيت بزند.
اما پاكستان بايد بداند كه دشمنى و خصومتش با دولت اسلامى افغانستان بعد از سال 1992 ميلادى آغاز نابودى حيات سياسى آن كشور گرديده است. اگر پاكستان با دولت اسلامى افغانستان به رهبرى استاد ربانى سر دشمنى را بالا نميگرفت حالا حيات سياسى اش سيرنزولى و مسير نابودى را نميپيمود. تلاش هاى مذبوهانه و دهشت افگنانه فعلى پاكستان جهت بى ثباتى افغانستان به عمر رژيم حامد كرزى دوام ميبخشد چون رژيم حامد كرزى مداخلات پاكستان و نوكران و دستپرورده هاى آن را بهانه قرار داده و از جامعه بين المللى و قوت هاى ناتو دعوت نموده تا در تامين امنيت در افغانستان حضور فعال داشته باشند. اين امر باعث شده كه همه جنايات رژيم كرزى توسط جامعه بين المللى و سازمان ملل متحد ناديده پنداشته شود. رژيم حامد كرزى يك رژيم وابسته و متكى به كشور هاى حامى اش ميباشد. رژيم هاى وابسته در نفس خود خطرناكتر از رژيم هاى دستنشانده هستند چون رژيم هاى دست نشانده تنها برنامه هاى باداران خارجى خود را پياده و عملى ميسازند و خود داراى هيچ برنامه مستقل و خودكفاى خودى نيستند و هرگاه باداران خارجى چنين رژيم هاى دست نشانده بخواهند به عمر آن رژيم ها خاتمه بدهند چنان رژيم هاى دستنشانده توان حفظ بقاى خود را دارا نيستند اما رژيم هاى وابسته براى تطبيق برنامه ها و حفظ حيات سياسى خود و مشروعيت بخشيدن به اعمال ناشايسته خود به حمايت خارجى نياز دارند و در صورت داشتن حامى خارجى چنين رژيم هاى وابسته بايد به حاميان خارجى خود امتيازاتى را هم اعطا كنند و زمينه پياده كردن و عملى ساختن برنامه هاى استعمارى و استكبارى حاميان خارجى خود را در داخل كشور و در سطح منطقه آماده سازند. رژيم كرزى يك رژيم وابسته و متكى به حاميان خارجىخود است. از اين لحاظ هم رژيم كرزى و هم حاميان خارجى آن در افغانستان و در سطح منطقه منافع خودى و مشترك دارند. رژيم كرزى خواهان الحاق خاك هاى صوبه سرحد به قلمرو افغانستان است تا كشور پشتونستان را تاسيس كند و حاميان بين المللى آن خواهان تجزيه پاكستان جهت خلع آن كشور از سلاح و دانش اتمى و منع ايران از دسترسى به سلاح اتمي و ذروى و خواهان دسترسى به منابع سرشار انرژى آسياى ميانه و خواهان ممانعت از قدرتمند شدن حاكميت بنيادگرايان و تششدگرايان مذهبى در سطح منطقه و خواهان نابودى پايگاه هاى دهشت افگنان بين المللى عرب تبار در افغانستان و پاكستان هستند كه در هر صورت رژيم با همه برنامه هاى حاميان خارجى خود موافقت دارد و حاميان خارجى رژيم هم با برنامه هاى داخلى و خارجى رژيم كرزى موافقت دارند. اين است كه هم حاميان و هم متكيان به آن حاميان با هم در يك خط قرار دارند و تا كه ميچلد با هم ميچلانند تا باشد كه خدا چه ميكند.
بعضى ها ميگويند كه رژيم برنامه اى براى اعمار مجدد و باز سازى افغانستان روى دست ندارد اما اين اشخاص غافل از اين حقيقت اند كه رژيم و حاميان خارجى آن نميخواهند قبل از نايل شدن به اهداف ياد شده در بالا دست به باز سازى افغانستان كنونى بزنند چون در صورت در گرفتن جنگ هاى بزرگ منطقوى همه بازسازى ها و عمران مجدد شهر ها و دهات نابود خواهد شد كه اين عمل از لحاظ اقتصادى ضربات مهلك بر پيكر اقتصاد امريكا و بريتانيا و متحدين بين المللى آن ها به شمول رژيم وابسته شان در كابل خواهد زد. رژيم ميداند كه اعمار مجدد افغانستان و بلند رفتن درجه تحصيلات مدنى و دانش و بينش مردم به خصوص شهروندان بيخبر از حقايق در مناطق جنوب و شرق افغانستان داعيه پشتونستان خواهى را ضعيف و غير قابل تطبيق خواهد ساخت. از اينرو رژيم كوشش دارد كه با پيشكش نمودن مرحله گذار و بهانه تراشى هاى روزمره بر عليه مخالفينش مردم را اغوا كند تا هم بر مراد خود نايل گردد و هم برمخالفين ”دشمنان مردم افغانستان“ فايق آيد.
نكته مهم ديگرى در باب شوراى ملى افغانستان اين است كه علت به تاخير انداختن معرفى پنج وزير و هفت عضو دادگاه عالى كشور به مجلس عوام و كسب راى آن مجلس در مورد قانونى ساختن قرارداد هاى انجام يافته توسط رژيم با كشور هاى خارجى همانا همين دو موضوع برطرف سازى محمد يونس قانونى از مقامش و دور ساختن و محو كردن بعضى از نماينده هاى شورا ملى توسط دسيسه گران رژيم در مرحله فعلى ميباشد.
حامد كرزى با تعيين مارشال محمد فهيم قسيم به صفت مشاور ارشد خود در بخش امور نظامى توانست حضور او را در مجلس مؤسسان حذف كند و نقش او را در شوراى ملى خنثى سازد و او را مانند ستر جنرال عبدالرشيد دوستم و سترجنرال محمد اسماعيل خان زير نظارت روزمره قرار دهد و از فعاليت هاى مستقل او جلوگيرى كند تا بدين وسيله جمع مخالفان رژيم كوچكتر و تنگتر و ضعيف تر گردد. تغييرات در وزارت امور داخله هم جزء توطئه از قبل برنامه ريزى شده رژيم بود كه حادثه ترافيكى هشتم جوزاى سال جارى در منطقه خيرخانه كابل زمينه تطبيق آن را فراهم ساخت.
اين مسؤوليت آگاهانه اى نماينده هاى شوراى ملى به خصوص مخالفان سركار رژيم وابسته كرزى به امريكا و بريتانيا است كه به سوى دام هاى از قبل تنيده شده رژيم گام نه نهند و خود را قربانى توطئه هاى شوم و خانمانسوز رژيم نسازند. عدم حضور فعال نماينده هاى برحق مردم در شوراى ملى زمينه نابودى هويت ملى مردم افغانستان را به نفع ”دشمنان مردم افغانستان“ قلم خواهد زد.
حال بايد ببينم كه در ايام تعطيلات شوراى ملى بر سر اعضاى مخالف رژيم در خارج و داخل خانه ملت استاد سياف چه پيش ميآيد و بعد از اتمام آن تعطيلات زد و بند هاى عقب پرده سرنوشت محمد يونس قانونى را چگونه رقم ميزند.
سيد حسيب مصلح
16 جوزاى 1385 هجرى شمسى
ملبورن - آستراليا
| لینک |
روز ششم جدی سال 1363 هجری شمسی بود. تعداد زیادی از مهاجرین مقیم استان تهران جلو محوطه کوچک درب ورودی دفتر حزب اسلامی افغانستان جهت دایر نمودن یک تظاهرات، بر علیه حضور نیرو های متجاوز روسیه شوروی و بر علیه رژیم دست نشانده کرملین در کابل، تجمع کرده بودند. قرار بود در آن سال به همان مناسبت تظاهرات مشترک و منظم توسط دفاترهمه تنظیم های جهادی مقیم تهران و مهاجرین افغان در آن شهر دایر گردد. اما دیری نگذشت که همه بار دیگر دریافتیم که برادران دوآتشه حزب اسلامی افغانستان با خدعه و نیرنگ های دائمی شان مانند همیشه بسیاری مهاجرین اشتراک کننده
در آن تظاهرات را فریب داده و گفته بودند که ما از جلو دفتر حزب اسلامی به قصد اشغال سفارت روسیه شوروی حرکت میکنیم.
این شایعه برای بعضی ها تنها انگیزه اشتراک در آن تظاهرات شده بود. اما همه تنظیم های جهادی منهای حزب اسلامی افغانستان با چنین یک عمل که مهاجرین به سفارتخانه روسیه شوروی حمله کنند، مخالف بودند چون آنها استدلال میکردند که با چنین یک حرکت هویت و ماهیت جهاد لطمه میخورد و مهاجرین و مجاهدین مسلمان افغان در بین ملل خارجی بی اعتبار و بدنام میگردند و داعیه جهاد لکه دار میشود و دشمنان از آن لذت و استفاده سوء میبرند. اما امیر حزب اسلامی افغانستان بنابر تک تازی های نوع خودش به چنین استدلال ها و نظریات هیچ احترام نداشت و همچون نظریات و استدلال گری ها را مانند چپی ها حرکت های ارتجاعی و بزدلانه تلقی میکرد و پیروان گوسفندی مشرب وی هم آنچه را که امیر شان میگفت، بدون هیچگونه بررسی عقلانی، نشقار میکردند. در آن روز ها آوازه بود که بعضی عناصر خلقی که به حزب اسلامی پیوسته اند در دفتر مرکزی آن حزب در تهران آمده اند و جهت جذب عضو به فعالیت آغاز نموده اند. ما از طریق دفاتر دیگر تنظیم ها دریافتیم که دولت ایران امنیت سرتاسری سفارت روسیه شوروی سابق و اطراف آن را تأمین کرده بود و به هیچ افغان یا ایرانی یک روز قبل از تظاهرات اجازه عبور و مرور در اطراف آن سفارت را نمیداد. بیشتر اعضای تنظیم های جهادی از نیرنگ بازی های حزب اسلامی بیحد ناراض بودند. من بعد از مشوره با برادران مجاهد و مهاجر جهت همبستگی در آن تظاهرات اشتراک کردم و تنها فرد مهاجری که با رفتنم در آن تظاهرات مخالفت نمود محترم عبدالکریم تمنا بود چون ایشان صد درصد مخالف حضور و موجودیت حزب اسلامی افغانستان بودند.
تظاهرات آغاز شد و از ابتدا معلوم شد که ما همه مظاهره کنندگان تماشاچی بیش نبودیم. اعضای حزب اسلامی افغانستان از ابتدا تا انتهای برنامه همه مراحل تظاهرات را تحت قیادت خود قرار دادند. آنچه در آن تظاهرات باعث ایجاد یک حادثه المناک و غیر مترقبه شد همانا موضوع سوختاندن بیرق روسیه شوروی بود. زمانی که انجینیر احمد مشهور به «سیاه» بیرق روسیه شوروی را جهت سوختاندن به میدان خواست یک جوان احساساتی با یک پارچه سرخ بیرق نما که روی آن داس و چکش با چسپ بدل نصب شده بود از جلو درب ورودی دفتر حزب اسلامی با کنار زدن مهاجرین در وسط آن میدان کوچک حاضر شد. انجینیر احمد قبل از کودتای هفت ثور در شهر نو هرات دو دوکان پایانتر از قصابی آقا صاحب که جلو بازارچه قندهاری ها موقعت دارد، مغازه ای داشت که در سمت چپ آن یک سبزی فروشی بود. انجینیر احمد با یک نو به تهران رسیده ای هم بینیشش گرم گفتگو بود. از صحبت های آنها که سه متر جلو تر از من قرار داشتند، معلوم شد که روی سوختاندن بیرق روسیه شوروی واژگون شده حرف میزدند. در آن اثنا یک پیر مرد قامت بلند با دستار پاک و سپید وطنی از بین مهاجرینی حاضر در آن تظاهرات خارج شد و خود را به آن جوانی که بیرق را در دست داشت نزدیک ساخت و از آن جوان تقاضا نمود که بیرق را جهت سوختاندن به او بدهد. آن جوان بیرق بدست مانند این که کسی به او توهین کرده باشد چنان آشفته شد و زود رویش را به سوی انجینیر احمد گشتاند و با فریاد بلند از وی طالب کمک و مدد شد. انجنیر احمد و سه هم قماشش مانند وحشی های درنده و گرسنه و بی سرو پا با وجود شنیدن حرف آن پیر مرد که صدای رسا و بلند داشت، بدون هیچ سوال و جواب، بر سرش پریدند و او را بیحد با مشت و لگد خود کوفتند. اعضای متعهد حزب اسلامی افغانستان با اخلاص بی نظیری که به اهداف نامریی نهضت خود داشتند، اطراف آنها را محاصره کردند که گویا گرگان درنده آهوی را در بند انداخته باشند و به کسی اجازه دخالت در امور و مجاهدت نمایی های انجینیر احمد و شرکای جرمش نمیدادند. پیرمرد بیچاره با دری شکسته که از لهجه اش هویدا شد که از بزرگمردان ولایت پکتیا بود، داد میزد و میگفت: “ما کفر نکردیم. ما دو بچه خوده در راه خدا و رسولش شهید دادیم. ما فقط گفتیم که ما ره بانن که همی بیرق کفاره به دست خود بسوزانیم.”
انجنیر احمد بر سر پیر مرد فریاد میزد و میگفت که خفه شو پیره سگ والا من ترا خفه میکنم.
پیر مرد میگفت: “برادرا ما دو شهید دادیم. از برای خدا ما ره نزنین.”
اما کجا بود گوش شنوای انقلابیون مکتب تششدگرای امیر همیشه در سنگر فرار، گلبدین حکمتیار، تا سخنان آن پدر گرامی دو شهید فی سبیل الله را بشنود؟ هولناکتر از همه این بود که انجینیر احمد بدون سند و مدرک و شاهد و شهادت و یا داشتن دلیل قانع کننده با صدای بلند آن پیر مرد را به جاسوس بودن متهم نمود. پیر مرد مؤدبانه میگفت که مسلمان و پدر دو شهید راه خداست و بلند کلمه طیبه و شهادتین را بر لبان خویش جاری میساخت اما جوانان انقلابی حزب اسلامی افغانستان آن مجاهدین نما های دفاتر تعمیر شده از پول خون هزاران شهید راه خدا با جهان بینی امتگرایی نوع گلبدینی پیر مرد را چنان زدند که مندیل مبارکش به زمین افتاد و زیر لگد های وحشیان مسلمان نما و عقده ای کثیف شد. لباس های پاک و سفید پیر مرد پاره و پر خاک گشت. اخی ها ثابت ساختند که مانند خلقی ها و پرچمی ها مریض روانی و بیمار عقلانی و فاقد وجدان انسانی بودند. خوب بیاد دارم که قطرات خون بینی آن پیر مرد مظلوم بر هر دو شانه های استوارش چکیده بود و دهانش با رنگ خون سرخ شده بود. من مانند بسیاری از مهاجرین حاضر در آن صحنه بیحد خشمگین شده بودم و ما که نسبت به دیگرمظاهره کننده ها کمی جلوتر قرار داشتیم، کوشش میکردیم خود را به آن پیر مرد برسانیم و او را از چنگ کرگسان انسان نما نجات بدهیم اما چماق بدستان حزب اسلامی افغانستان به هیچ کسی اجازه جلو رفتن را نمیدادند. میر عبدالظاهر برادر میر عبدالقیوم شهید (اهل هرات) مانع رفتنم به جلو شد. او برایم همی گفت:"آقا صاحب جلو نروین که این ها کم از خلقی ها نیستن.” اما جالب این بود که میر عبدالظاهر با آن که عضو حزب اسلامی افغانستان بود و بعد ها به هالند پناهنده شد، خود مانند من و کسانی که آن صحنه را از نزدیک میدیدند بیحد متاثر و ناراحت بود و جالبتر از همه این بود که بعضی دلقکان حزب اسلامی در بین مهاجرین دورتر از صحنه که فقط صدای آن پیر مرد مؤمن بالله و غالمغال انجینیر احمد مجاهد نما و دار و دسته اطرافش را میشنیدند، میگفتند که ما یک جاسوس را دستگیر کردیم. بعضی مهاجرین بیخبر از وضع موجوده و حادثه رخ داده با احساسات بلند میگفتند که او را به کمیته کال روان کنید (در آن ایام کمیته کال یعنی رد مرز کردن طرف مخالف و در داخل مرز افغانستان او را در یک کال زنده به گور کردن معنی میداد!)
انجینیر احمد و اخی های اندیشوی اش بعد از ورجی فروجی های زیاد و لت و کوب کردن آن پیر مرد آزادمنش و خدا پرست، سخت خسته و مانده به نظر میرسیدند. یک ملا نمای که تازه از داخل دفتر به بیرون قدم رنجه کرده بود و هیچ دری صحبت کرده نمیتوانست، خود را به انجینیر احمد رساند و به پشتو از او خواست که پاسداران را جهت دستگیری آن پیر مرد بخواهد. بعد صدای انجینیر احمد بلند شد که پاسدار ها را خبر کنید تا آن جاسوس را دستگیر و راهی زندان کنند. پیر مرد که هنوز مانند کوه پامیر با قامت بلند و استوار ایستاده بود رو به انجینیر احمد نمود و گفت: “ ما دو بچه بزرگ تر از تو ره د راه خدا شهید دادیم. تره کی و امین بچه های مار ه شهید کردن. ما مسلمانیم. تو به چه رو سر ما دست بلند میکنی. چرا ما ره جاسوس میگی. از خدا بترس. ما کفر نکردیم که گفتیم ما ره اجازه بتن که همی بیرقه در بتیم.”
پیر مرد دستان ضرب دیده خود را به آسمان بلند کرد و با دل پر از درد و با چهره ای اندوهناک گفت:"خدایا ای مردمه د اوغانستان کامیاب نکنی که ملتَ بیچاره و بیدین و دربدر میکنن. اگی بچه های ما زنده بود امروز کجا ای نامردا جرئت میکردن که دست سر ما بالا کنن. خدایا این ها ره د غضبت گرفتار کن!”
در آن اثنا دُر افشانان حزب اسلامی به دُر افشانی آغازیدند و هر یک به پیر مرد چیزی میگفت و بعضی از آنها که تازه متوجه جرم خود شده بودند پیر مرد را در بین مهاجرین داخل نموده و به سمت چپ سرک رهنمایی کردند و او را از صحنه دور ساختند و خود زود به جای خود برگشتند. من و سه جوان دیگر هر چه در بین تظاهر کننده ها گشتیم که آن پیر مرد را پیدا کنیم و به او کمک نمائیم اما از آن دل شکسته رد پای پیدا نشد. ما دوباره به محلی که در آن جا ایستاده بودیم برگشتیم. بعد از لت و کوب آن پیر مرد محترم در صف حاضرین صدا های احتجاج ناراضیان زمزمه میشد. سنگربانان دفتر حزب اسلامی، به علت ترس از خشم مخالفین اعمال نادرست خود، کوشش میکردند که تظاهرات به زودی پایان یابد.
بلاخره مرحله سوختاندن بیرق روسیه شوروی سابق آغاز یافت. دوباره بیرق به میدان آورده شد و در حالی که آن بیرق در دست یکی از اعضای نهضت سوته کراسی افغانستان بود، جوانی با یک سیخ گوگرد ایرانی پارچه کاغذ چینایی را آتش زد تا با آن بیرق روسیه شوروی واژگون شده را بسوزاند اما او موفق نشد. اخی های از خود راضی حزب اسلامی افغانستان هم هر چه کوشش نمودند آن بیرق را بسوزانند اما نتوانستند. در اثر تلاش یک جوان تنها یک گوشه بیرق آتش خفیف گرفت و بعد از سه چهار ثانیه خاموش شد. ناگهان انجینیر احمد انقلابی با یک حرکت داراسنگ مآبانه خود را به بیرق رساند و آن را به جای آتش زدن با دست های خود پاره کرد و در حالی که کف از کنج لبانش جاری بود کاکلک زده نعره ملکوتی الله اکبر را - جهت اغوای حاضرین – به زبان جاری ساخت. چشمان او چنان از حدقه بیرون آمده بود که انسان گمان میکرد دارد بحمدالله جان میدهد.
بعد از لحظه ای اعلامیه حزب اسلامی افغانستان به مناسبت تقبیح تجاوز ارتش سرخ به خاک و قلمرو افغانستان به سمع مهاجرین رسانیده شد و چند نسخه از آن در بین مظاهره کننده ها توزیع شد. قرار بود اعلامیه قبل از سوختاندن بیرق قرائت شود اما جو انقلابی ایجاد شده توسط اخی ها شرایط را دگرگون ساخته بود. یک اخی شسته شده تر از همه اخی های دیگر به حاضرین در تظاهرات گفت که به علت مسایل امنیتی سپاه و پولیس اجازه حرکت به هیچ جهتی را نمیدهد و ما باید تظاهرات را در جلو دفتر حزب اسلامی به پایان برسانیم. آری تظاهرات در همان نقطه ای که آغاز یافته بود بعد از طی شدن مراحل - به قول رمز شناسان که به صورت طنز گونه باید به آن اشاره نمود – تکاملی پنجگانه انقلابی اش به انجام رسید. بیشتر مهاجرین حاضر در آن تظاهرات نومیدانه از جلو دفتر حزب اسلامی افغانستان دور رفتند و صدای بسیاری شنیده میشد که میگفتند:” نه بیرق روس را در دادند و نه تظاهرات درستی انجام دادند. نه به سفارت حمله کردن ولی پدر شهید را لت و بی آب کردند. ای چه گپی بود که ما نفهمیدیم؟”
نویسنده: سید حسیب “مصلح”
ملبورن – آسترالیا
11/05/2006 میلادی
| لینک |
حاصـــل يك عمـــــر عبــــادت بـر در جانــانه بين
ساخت بخت من سپيــد تا گشت دل عارى زكين
هســت مــرا قــرآن عـــزيز و ياورم در زنـــــدگى
بى نماز هرگز مـــگو در نـــزد خوبان حـــرف دين
مى بنــوش از جــــام قــــرآن اى پسر در زندگى
تا نگــردد جــان و دل در بنـــــد نفس تـــــو رهين
اى مســلمان تن مــده بــردشــمنان دين خويش
تا شــوى انــدر بهشــت بـا اهل ما تو هم قـــرين
تن مــده اى مؤمن ســرگشته بـر چركان دسـت
تا شــوى مقبــــول درگــــاه خـــداوند بعـــد ازين
گــر بخــواهى وارهى از شــر شــرك و شيـطنت
تا تــوانى خــم نمـــــا بــــر درب الله خـــود جبين
هيـــچ مشـــو افســـــرده دل ازمكــرمكـاران روز
هســت الله اى مســــلمان خـوب خيـــرالماكرين
دين حق بر تــو همـــانا زهد و تقواســت اى عزيز
از بـــراى زهــــد و تقـــــــوا باش در دينـــت امين
نور ايمـــان زهـــد و تقــوا در مسيـــر زندگيــست
اهل تقـــوا را به چشــــم بــد چـــون ابليس مبين
نيســـت اسـلام آنچه ملحــد گفت بر تو اى پســر
هيــچ مشو از حرف ملحـــد جان من هرگز غمين
هســت عــدالت خود اساس ديـن اسلام هر كجا
شـــرم بــادا از وجـــــود بى خـــدايان بــر زميــن
حفظ اخلاق در مســير دين اسلام افضل اســـت
تا تـــوانى با بـــدان در زنــــدگى هـــرگــز مشين
عــزم راســـخ بايــدت اى جــان مــن در راه ديـن
مصلحا! چـون عـــزم تـو عـــزمى نباشـــد آهنين
۲۵/۰۶/۲۰۰۵
ســيد حســيب مصـلح
ملبـــورن – آســتراليا
| لینک |
حامد کرزی مترسک سياسی افغانستان با انتخاب وزرای کمونيست به ملت افغان ثابت ساخت که به جهاد و آرمان مجاهدين و خون شهدا هيچ احترامی نداشته و ندارد. کرزی احمق ترين رئيس رژيم وابسته به اجنبيان است که نميشود تحت هيچ عنوان به او اعتماد نمود.
| لینک |
خوانندگان گرامی.
از همه شما تقاضا به عمل ميآيد تا به صفت فرزندان صديق افغانستان به خاطر دفاع از مام ميهن و ناموس ملی ملت خويش جنايات جنايتکاران چنگی افغانستان از قبيل خلقی، پرچمی ها، خادی ها، راوايی ها و باند های طالبان، القائده و گلبدين حکمتيار را جهت اطلاع مزيد جامعه جهانی به دفتر سازمان حقوق بشر در شهر خود ارسال کنيد تا پرونده مجرمين جنگی افغانستان برای رفتن به دادگاه رسيدگی به چنين جنايات در هاگ آماده گردد.
تشکر.
| لینک |